I can't say that I have too much time on my hands to write a detailed review about this unique electronic gem, I've been listening to lately. Besides that, some retard made me write multilingual album descriptions, both in English and Polish. Enough with excuses. What we have here is an uncommon fusion of techno ( minimal at some parts ) and warm IDM produced by the German duo - Ellen Aillen and well known IDM artist Apparat. "Orchestra Of Bubbles" is the result of their effors. The work of those two artists seems to overlap and fit perfectly. It also sounds as they've both managed to expand their own borders creating something out of ordinary. Catchy, relaxing, nice and will make you wanna fondle your neighbour's fluffy (as this music) sheep. Honestly recommended.
Zarzucono mi że ogromna większość albumów jakie tu wrzucam ma nastrój jakbym od dzieciństwa był zmuszany do łykania antydepresantów i popijania czystą. Imputowano mi że atmosfera muzyki którą przemycam na tego blogspota, pozwala wysnuć wniosek że moim duchowym przewodnikiem jest Adolf Hitler albo przynajmniej Seung-Hui Cho. No i miał kurwa rację! Jednak, na przekór wszystkim ,a zwłaszcza temu ludzkiemu parchowi który molestuje mnie na shoutboxie abym zaczął pisać po polsku, wrzucam album który jest po prostu przyjemny. Zero depresji. Zero melancholii. Zwykła niezobowiązująca przyjemność. Można przy tym parzyć herbatę (i nie mam tu na myśli topienia swoich kasztanów w czyjejś mordzie), czytać Nasz Dziennik, moczyć stopy z grzybicą w miscę z gorącą wodą jak emeryt po wylewie, można się po prostu "wychillować" lub tańczyć jak dziwka na speedzie. Nie jest to album wybitny, ale na pewno unikalny. Dwójka producentów - Ellen Allien (stojąca za BPitch Control record label) i Apparat który od jakiegoś czasu tworzy pierwszoligowy IDM, połączyła tu swoję siły, a owoc tej współpracy wymyka się porównaniom. Efekt jest co najmniej bardzo udany. Techno w wykonaniu Ellen (Techno, umownie, bo ta pani nigdy nie stroniła od progresywności), przenika i rozbudowuję tu atmosferycznie Sascha Ring i obydwojgu udaję się zachować tu spójność całości albumu. Kompletnym zaskoczeniem są tu dla mnie gitarowe riffy w "Way Out" czy smyczki w "Leave Me Alone". Większość kawałków jest instrumentalna, ale zarówno Ellen jak i Apparat pojękiwują trochę tu i tam i w żaden sposób nie drażni to mojej membrany. Przyjemne dla uszu jak angora siedząca na głowie kapibary dla oczu zoofila.
Ellen Allien & Apparat - Orchestra Of Bubbles
I've completely forgotten about Matt Elliot's, The Third Eye Foundation project and oh my fucking god - now that's called a great and unexpected return. Maybe I will describe "The Dark" later, maybe not. This is a conceptual small masterpiece. Imagine Aphex Twin gangbanged by a whole orchestra in the middle of ambient electronic wasteland. Check it.
I can't say that I have too much time on my hands to write a detailed review about this unique electronic gem, I've been listening to lately. Besides that, some retard made me write multilingual album descriptions, both in English and Polish. Enough with excuses. What we have here is an uncommon fusion of techno ( minimal at some parts ) and warm IDM produced by the German duo - Ellen Aillen and well known IDM artist Apparat. "Orchestra Of Bubbles" is the result of their effors. The work of those two artists seems to overlap and fit perfectly. It also sounds as they've both managed to expand their own borders creating something out of ordinary. Catchy, relaxing, nice and will make you wanna fondle your neighbour's fluffy (as this music) sheep. Honestly recommended.
Jestem ograniczonym bucem i z reguły ciężko mi przyswoić płyty z jednym kawałkiem trwającym ponad godzinę. W tym przypadku mamy do czynienia z 78 minutowym miksem IDM'u, ambientu, trip-hopu, muzyki do windy, połamanego drum-n-bass, krypto-orkiestralnych partii które spokojnie sprawdzałyby się jako soundtrack do filmu i cholera wie czego jeszcze. No i tutaj tkwi moc tego albumu i powód dla którego jestem w stanie dotrwać do końca tej płyty z bananem na mordzie. Tu ciągle coś się dynamicznie zmienia. Pierwsze odpalenie tego tytułu jest jak kiranie eteru dietylowego, oglądając filmy Lynch'a. Nie wiadomo co się dzieję, ale klimat jest czadowy. Volker Kahl ( znany także jako Kattoo, którego solowe albumy pewnie tu kiedyś wrzucę ) i Gabor Schablitzki są wszechstronni. Gładko lawirują między różnymi stylistykami (i perfekcyjnie żonglują nastrojami) jednocześnie każdą z nich eksploatując zawsze na wysokim poziomie.